බංකුව

සොඳුර මතකද
නුඹට පෙනෙන, අර බංකුව
විසල් ගස යට
අපිත් ගැවසුන
පෙමින් පිරුන, ඒ බංකුව
කිමද අද දුර
කියන් මට නුඹ
පෙනෙන අර සුව, පරන බංකුව..

මටත් ආසයි
යන්න පෙර සේ
නුඹේ අත ගෙන, ඇඳි ගන්නට, සුව විදින්නට

එත් සොඳුරිය බයයි, මේ මට
දමන්නට හද, හිරෙන් එලියට..............ඒ,

වේදනාවට කැමති නෑ මම.

සමනළි

සමනළි.. මගේ ඇඟේ, හැපී..
නුඹ, පියඹුවේ.. වෙනතක ඇදී..
තවම මතකයි, සිනිදු තටු නුඹේ
සසල කරවූ.. ලයේ ගතී..

සෙව්ව සැටි මම, පීර, පීරා.. මලුයි දන්නේ හති වැටී..
හමුවුනේ නෑ, නුඹව තවමත්, කොහිද හද මත් කෙරු, රතී..

ඇසුව විට සැම යෙහෙලියන්ගෙන්, නොදන්නා බව කියු සැටී..
උන්ගේ තටු බෑ ලං කරන්නත්, නුඹේ තටු සිනිඳුයි නිතී..

මනස කරවන සෙල්ලමක් වෙද, මන්දා නුඹ නම් කැඩි, කැඩී...
සිම්බ මල් වත්, කිව්වේ නෑ මට, නුඹ ඉන්න තැන, සියුමැළී....

කඳුළු

අම,නා..ප වී.. මා, කඳුළු කැට පොඩි
නො, කියා..ම යනවා, ඇසට තතු කිසි
දුකින් වැලපෙනු කොහොම, මම සකි
අසනවා මා... නෙතු සඟල, නිති..

කලින් මේ ලෙස තිබුනේ නෑ, ගතී
කඳුළු බිඳු ආදරෙන් මට, සිටි
කර තොදොල් බස් නිතර ඈ, වෙති
කඳුළු හුරතල් වෙලා වගේ, සකි

කුමක් කරනුද මෙයට නෙතු, අපි
කඳුළු වැටුනම හිතට හරි, මදි
ගැට ගසාවත් ඇතුලේ බැඳ, පොදි
බැරිද තබනට කූඩු කර, නිති.....

නොතෙරේ

ඇමිනිච්ච සුදු පිච්ච එකිනෙකට පැටලිලා
නැලවෙච්ච දිග කොන්ඩේ සොඳ සුවඳ තැවරුවා
රතු තිලකේ නුඹේ සිනහ එකට එක්කහුවෙලා
නිල් දෙනත බිමට බර තවත් හැඩවත් කරා

පන්සලේ සුදු පිච්ච මල් අතින් ගෙන දරා
දුටුව නුඹ පිංබරයි අද වගේම සිත පුරා
අපිට එක්කහු වෙන්න නොහැක ලොකය නිසා
නුඹ කියු හැටි තවම මතකේ ඇත සැඟවෙලා

අද නුඹත් හෙට ඇයත් තනිව ලොකය දිහා
දරාගෙන හිත බරින් ලොකයම සනසලා
කම් කිමද තවම මට නොතෙරේ පැහැදිලා
දුක් විඳින විට නුඹම තම සිතම රවටලා

පින

සසර ආ මඟ නිසල කරවන
මොහයෙන් රාගයෙන් ඍන උන
තැනක් ඇති බව මතක නැති වුන
අයෙකි මා, සසරෙහිම කැරකෙන

කුමක් දෝ ඵල සිතෙයි විලෙසින
සැඩම පහරක වැටි පාවෙන
සාපයේ දිවි ගඟක කැරකෙන
නිමක් නැති චක්‍රයකි, උපදින

ඇසු බුදු බණ බාල කල මන
සැඟව ඇති මගේ පපු කුහර බෙන
විටක තෙරපයි මගේ යටි මන
කොහිද විමසයි නුඹගේ පෙර පින 

අඹර

කහ නිල් අඹර ගෙතුවම් කරනා සිත්තම්

කොතෙරම් අපූරුද සොඳුරිය අර නරඹන්

ලාවට එළිය දී බැසයන හිරු මනරම්

තෙජස මහිම බල බෙදුවද ලොව මෙතරම්

කොපමන දවස් මම වෙරළට ඇවිත් ඇතී

කිම මම මෙලෙස සුන්දර බව වින්දේ නැතී

විපරම් කරන්නට සිතිලා සැකෙන් සිතී

මම ගියේ සිතින් පෙර දවසට, නුඹත් වෙතී

පටලා සෙමින් ගෙන දැඟිලි එකින් එක

එබිලා නුඹේ නෙතු යුග තුල එක දිගට

සිටියා දුටිමි නෙතු කැල්මෙන් ලැබ පහස

තනිවී ලොවක අපි පමනක් ඒ දවස

කහ නිල් මොටද සත් වර්ණයි පෙනෙන්නේ

හිරු මට මොටද නුඹ මගේ දිරි මඟ වන්නේ

ඒවිටයි මටත් කිම කියලා වැටහෙන්නේ

අද නුඹ දුරක, නිල් අඹරයි ලඟ ඉන්නේ

නිදහස් දින

මතකයි පියඹුවා අත්තටු දිග හැරලා
මහ නිල්  අඹර යට නිදහස අත් විඳලා
යල මහ කන්න වල අපි ටික පොදි ගැහිලා
ඔච්චම් කලා මතකයි පඹයට වැනිලා

සුන්දර කාලේ මම කවදා ගෙවන්නද
පෙඳයත් මගේ කොයි කාලේ වැඩෙන්නද
නිදහස නොමැති කල සතුටින් සිටින්නද
නොහැකිය හානි කර ගනු දිවි, හොටෙන් විද

කරනා කලක නුඹලා දමලා කුඩූ
තේරෙයි අගය නිදහස තොපි මට ඇහිරූ
කැමොර ගසා සමරන්නට ගෙන වාරූ
කිම මට නො එන්නේ නිදහස් දින යාළු 

අන්තිමයා මම

නෑදෑ හිත මිතුරූ, සනුහරේ මිය දිලා
ඵල දැරූ ගැබ මගේ වඳ වෙලා හැකිලිලා
අළු දූලි වලාවන් මගේ වටේ  කැරකිලා
පිපාසිත මගේ සිරුරේ හැපි ඔච්චම් කලා

ඈත මිරිගුව පෙනේ, වළා නෑ කළු වුනේ
දිය පිරුනු මහ පොළොව අතිතෙට මුසු උනේ
පෙර දාක හිරුට පෑ දඩබ්බර කම්, වනේ
කරපූ කරුමෙක මහත ජල බිඳක් නෑ අනේ

උන්න කල, කර ප්‍රේම සතුන් සිව්පා වනේ
අපිත් හරි ආදරෙන් උන්ට දී අප සෙනේ
මතක් වන විටත් කටු, ඇනේ හදවත කොනේ
හඬන්නට කඳුළු නෑ දිරාපත් බව දැනේ

එක දිගට වනසාපූ සනුහරේ පෙර මගේ
වලලාපු තැනකවත් දන්නේ නෑ කිම අගේ
මරාගෙන කපාගෙන ගිය සතුන් පෙර වගේ
අවොතින් කියමි මම ඉඳගනින් මුල දිගේ

යහපත්

ලබා අරුත් ජිවිතයක්
කරන් වැඩක්, ඵල යහපත්

හිතන් වාඩි වී මොහොතක්
කරන් කොහොම, මම වෙනසක්

නිකන් ඉදන් නොකර වැඩක්
නොවන් තවත් එක මිනිසෙක්

බලන් අරුත් ඇති විදිහක්
විදින් ජීවිතේ බිඳුවක් 

දවල් තරු

අර බලන් අර,
පුංචි තරුවක්..
බලන් මා දෙස,
පාන සෙනහස....
මහා දහවල,
හිරුට නොබියව
ඉන්න හැටි,
අරුමෙක අපූරුව....
වාගේ හරියට
මටම පෙම් බැඳ
ඉන්න නුඹ, වාගේය රංකඳ....
ඇසුනි ලාවට,
කෙල්ල අසනා, කෝ කොහිද
මට පෙනෙන්නෑ නෙව....

කප්පිත්තා

නිර්මාතෘ නුඹයි... මා,
ප්‍රේමනීය නැව්කාවේ...

කප්පිත්තා මමයි.... පැදයන,
සාගර නම් දිවි, පෙවතේ...

සුළං, කූණාටු...  බොහොයි,
නෙක නෙක, යන විට ගැඹුරට, දියඹේ...

කප්පිත්තා මමයි... ගිලුනොත්,
වැළලෙමි පතුලේ.... සුවසේ.....

රට හැර

නුඹ,

අතර,මඟ, 

නැවතුන.....

සිත්පිං නැති, අත් ගානේ...

කර,

මෙහෙවර,

සිරිසැප,.....

විදිනට මඟ, බැලුවානේ....

නැගනිය, සොයුරිය,.. මා මව වැනි නුඹ,

කුමටද, අද ගිනි,.. හෙට වැජබෙන්නට,

හිතින් අසාපන්,.. කුමටද රජ සැප..

දුක් විඳ අද නුඹ,.. සොයනා සොච්චම...

නුඹ,

අතර,මඟ,

විඳි දුක,.....

හෙට සිත, අත් හැර යයි නම්..

කම් නැත, 

නුඹ හිඳ,.......

වාවාගෙන,.. රුදු මල් දම්...

නැගනිය, සොයුරිය,.. සිතින් සිතනු මැන..

නුඹ විදි දුක් කඳ, පහව නොයනු ඇත...//

කිම,

තව නුඹ,

රට හැර,......

කරනා ජිවිත, සෙල්ලම්.....

මොලේ vs හිත

වර වර, ලඟට වර, මගේ සිත නුඹ කොහිද
නැහැ කිසි වැඩක්, හරියට කර ගනු සිහිය
ගෙන්වා ගතත්, බලකර සිත මගේ ලඟට
ඇසිපිය හෙලන කල, ලඟ නෑ නුඹ කොහිද

උඹ නම් කියයි මහ ලොකුවට, දා මර්සී
දැනෙනා තනිකමත් විඳගෙන, මම පුංචි
ඉන්නේ කොහොම හිතපන්, ටිකකට නැවතී
උඹ වගේ නොවේ.. මේ අපි හිත්, සංවේදී

වී.. සංවේදී, බඩ කට අපේ පිරෙනවද
මම මහ මොළය, දුවවන්නේ ජිවිතය
උඹ නැති විගස අපි ඉන්නා, මේ බොඩිය
මගේ ලේ ටිකත් අරගෙන පිච්චේයි, නිරය

කොපමන කලත්, මා තෙරුම් වැඩක් නැතී
එකයි මලේ.. උඹ, මහ මොලේ, හිතක් නැතී
මම මේ යන්නේ, මගේ හිත ඇති තැනට නිතී
ලඟ නැති නිසා මගේ පන, පාළුවෙන් ඇතී

ආතල් එකට

ඇයි මට ගෙම්බා කිව්වේ මම කැතද?
මාස ගානකින් බැලුවේ නෑ නොව නුඹව..
දැන්  නම් ඉන්නට මට බෑ නුඹව නොදැකම..
ආවොත් දෙන්නම් උම්මා, ගොඩක් නුඹ හට....

නොනේ මගේ නොනේ... හනික, එන්න මෙහේ...

රට කජු පොතු ඇරලා... මම, කටට දමන්නම්..
සිනී බෝල ටොපි චොකලට් ගෙනල්ලා දෙන්නම්...
ලගින් ඉදන් කොට්ටම්බා තලලා දෙන්නම්..
නුඹ එනවා නම් හනිකට බජව් දමන්නම්...

නොනේ මගේ නොනේ ... හනික, එන්න මෙහේ....

ගොල් ෆෙස් එකට ගිහින් නුඹ නලවන්නම්..
රොස පාට කුඩේ යටින් තනියට එන්නම්...
ගල් බංකුවේ පාළු මකන්නට, අත දෙන්නම්
නුඹ එනවා නම් හනිකට එක්කන් යන්නම්...

නොනේ මගේ නොනේ ... හනික, එන්න මෙහේ....

නොහැකී වේද

දරා මහමෙරක් පෙම්ලොව
මගේ ආදරේ පාමුල
පාළු දැනෙන හිත අබියස
බලා ඉනු කෙසේ...

හිතට හොරෙන් නෙත කඳුලක
පැටළ,වෙමින් දුක සිහිනෙක
දරා ගන්නේ මහ පාළුව
කෙලෙස මම ප්‍රියේ..

උදේ, හවා සිත මිලිනව
යදියි ආදරේ උනුසුම
කෙදින කොතන මම ලබනුද
නුඹේ ඔය සෙනේ...

කියන් මගේ පන, රන් කඳ
නොහැකී වේද, තිට එන්නට
දමා සියලු සැප සම්පත්
හනික මා කෙරේ.....

කළුවරේ

එක වදනක් නුඹෙන් ඇතිය සිත රිදවෙන්න
වැහි නැතිදා අකුණු සැරින් සිත දෙදරන්න
මසිත මෙහෙම හැසිරෙන වග නුඹ නෑ දන්න
තවම කිමද නුඹට නොහැකි මා හඳුනන්න

මං මාවත් පුරා දුවපු සිහින මන්දිරේ
දැක උඩුමහලේ අසිරිය හිත හෙමින් සැරේ
අසයි සෙමින් අර කවුරුද ඈත කෙලවරේ
තවම හඳුන ගන්න බැරිය මාත් කළුවරේ ....

(නුඹේ) කම්මුල්

සිසලස නුඹේ.. මතකය හද කිතිකවන
ලාවට වගේ ඇඳුනා නිල් නෙතු නයන
පාවෙන මතක පොදියක මා ගැට ගැහූන
එනවද නඟේ මාවෙත හවසක පරන

පායන හිරුට රහසින් මුදු වලා යට
කියවෙන කතා නෑසෙන්නට ලතාවට
නුඹ මුමුනමින් මාවෙත පෙම් කතා වට
හිත ඉකිබිඳි විඳගන්නට වරක් හෙට

විසිරුන පියලි පෙණ එකිනෙක වෙරළේ හැපී
වාගේ නුඹත් හිනහෙන කොට සතුට පිරී
කම්මුල් අසල ගැසෙනා වක වලක වැටී
මා හට හැකිය විඳගන්නට  දිවියේ සිරී....

පාළු සිත

නුඹට හරි ආදරෙන්
කියමි මම සිරුවෙන්
නැති කලට පාළු සිත වාවන්නේ නෑ

කඳුළු බිඳු සිරුවෙන්
බිම වැටි පාළුවෙන්
නැති කලට නුඹේ සිනහ වේලෙන්නෙ නෑ

නුඹේ පෙමට කෑදරෙන්
සිත හරිම අසහනෙන්
නැති විටදී නුඹ සිහිනේ, නින්ද යන් නෑ

ආ විටදි සිරුවෙන්
ලඟ තියන් ආදරෙන්
සිප ගනිමි සිනහ මුව, යන්න දෙන් නෑ

අමනයෙක්මි

අදම හෙටම අප රජ වෙන
ඉතිහාසේ නම බබළන
මමත් පොරකි වෙබ් පිටු මැද
පසු කළකදි නම කියවෙන

ගනින් ආගමත් හනිකට
යමවු කොටව්, අමනයින්ව
බුදු දහමට වින කරවන
එවුන් මරව් දුටු දුටු තැන

මම කියමින් මේ විලසට
රැක ගන්නට බුදු යහගුණ
හිතෙන් හිතෙයි මේ විලසට
රැකුනද පන්සිල් පද තුන

දුවයි මසිත හැම අතටම
කවදද  රැකුනේ සිල් ගුණ
මතකද පන්සල් ගිය දින
මල් පොකුරක් අතින් රැගෙන

මම කා ඇත බුදු දහමම
රැක නැත මම එහි ගුණයම
අමනයෙක්මි ගහපිය මට
රැක ගත්තේ නැත බුදු බණ.......

සත්තූ

කපා ලේ විලක්,
එකම පාටට රතුව දිලෙනා

බලන් හිස් මොලෙන්,
කෑගසා බොරුවටම රඟනා

තොපත් මනු සතෙක්,
හුස්ම අරගෙන ලොවෙහි සරනා

නැහැනේ අයිතියක්,
කාටවත් අනතුරක් කරනා

මල

මල සිප ගනු පරිස්සමෙන්
නටුව සපිරි විස කටුවෙන්
ගත්තත් නුඹ හිමින් සැරෙන්
පාරයි හද විස කටුවෙන්

මල් වල පෙති, හරිම සෙමින්
බලයි ආදරෙන්, හොරෙහින්
රොන් අමරස පරදවමින්
එන්න කියයි හිත සතුටෙන්

රොන් ගන්නට දී මැනවින්
විස කටු මලකට අදරින්
විසත් අඹර රොන් සමගින්,
විඳවන්නට දෙයි හොදවින්

පරයන්

පෙර දවසකදී, නැගිටින්නේ
පොරකාලා
දුටු විගසකට, බැරි ඇත්තන්
හට දීලා
රට යන කලද ඉගෙනිමද
වැරදීලා
අම්මේ එන්න කීවෙමි මම,
හඬ ගාලා

ගැහැණුන් බලයි වෙන කවුරුද නැගිටීන්නේ
දුක මට මෙයයි පිරිමින් නැහැ ඉඩ දෙන්නේ
පාසල් ළමුන් දැන් කාලේ පරයන් නේ
අපි පොඩි කාලේ ඉඩ දෙන එක ගැම්මක්නේ

බැඳිම්

බැඳිම් එක එක, බිඳ දමා ඈතකට
යන්නට සිතයි මට, දුර ඈත කැළෑවට

හෙටක් ගැන හිත බරක්
ලොවෙත් නැති වැඩ ගොඩක්
හීන පිරි ලොකයක්
කුමට මේවා, දුරයි නිවනක්

ලද සතුට සියුමැළී
එන විටදී දුක බැඳී
යන විටදී අපි මැරී
පලක් වෙද අපි, බැඳපු රන් පොදී

මම (නුඹ)

දවස් හයකම පුටුවේ හිඳගෙන
ඉතුරු ඉරු දින ගෙදර නිදියන
සතුට කිම යනු අරුත සොයමින
තවම ලතවෙන තරුණයෙකි මම

තවම නොහැඟෙ ජිවිතය ගැන
කෙලෙස වම් මම සතුටු උතුරන
කුමක් කරනුද තවම නොමදැන
තරුණයැයි සිතනා කෙනෙකි මම

මදක් දහඩිය හෙලන්නට බැරි
එලිය දහවල සරන්නට බැරි
පන්සලක් පල්ලියක් දන් නැති
අපේ පරපුරේ එකෙකි කම් නැතී

නුඹ "රුක", කෝ අද?

අතු පතර තුල තිබ්බ මදහස   

ඇඳේ හිත අග තාම මතකෙක  

විසල් නුඹ දුන් මහඟු සෙනෙහස  

ණය ගැතියි හද, බිංදු දහඩිය  

  

නැගූ කඳුළැල් බිම වැටි නුඹ  

මවා පෙන්වයි නුඹේ හිස් කඳ  

අදත් දහඩිය සොයයි නුඹෙ සුව  

නැහැනේ මදනළ නුඹෙ අතු අග  

  

හිරුත් තරහින් කොපයෙන් මද  

විසුරුවාලයි ඔහුගෙ අනසක  

අනේ අසරන මිනිස් "සත්" කැල  

කූඩු තනවයි කිසිත් නොම සිත   ......  :  මීට කුරුල්ලෙක්

නුඹ වදයක්

හිතට හරිම නුඹ වදයක්
ඉවස ගන්න බැරි තරමක්
කියා ගන්න බෑ මට නම්
මතක් වෙන තරම්.. , නුඹ හිතට එන තරම්

එහේ බැලුවත්, මෙහේ බැලුවත්
මම යන එන කොහෙදි උනත්
හිමින් සැරේ මටත් හොරා
හිත සොයන තරම්.. , හිත මගේ පාළුද මෙතරම්

ආදරයක මා පටලා,
දුරු රටකට පා තබලා
මගේ හිත නුඹ තනි කරලා
දෙන වදේ තරම්.. , නුඹ මතක් වෙන තරම් 

මල්ලියේ

"මාතූ පාදම්" මතකේ නැතිවද
බාල කාලේ කෙරුව පාඩම්
නැතොත් ඇගපත උස්මහත් වී
හිතට ආවද සිහින් මදි කම්
නුඹට කිරි දුන් අම්මා තවමත්
පෙරට වැඩියෙන් සෙනෙහේ දාරන්
දන නැමෙන්නේ නැතිද මල්ලියේ
දෙපා අභියස නැතිව මල්දම්

"පීතූ පාදම්" කියා මතකද
පෙර කලෙක නින්දට පෙරින්
පියා වයසට ගිහින් හින්ද ද
ඔබෙන් වෙනසක් මේලෙසින්
නුඹව අරගෙන එදා මතකද
හුරතල්, කරා හරි සෙනෙහසින්
වැඳල බලපන් අදත් පායුග
කියයි "මගේ පුතු", ආදරෙන්

ඉරිසියාව

ආදරය, සමගිය, ඉරිසියාවෙන් තොරව
කොහෙද ලොව ආලයක් රැකී කෙදිනක මෙතුව
එබැවීන්ම මගේ පන ඉරිසියාවෙන් යුතුව
කියමි නුඹ හරි කැතයි ගවුම් ඇන්දම මතුව

තරුණ හිත අසරනයි දුටු විටදි මල් කොමළ
රාගයක් නොව වැහෙන්නේ ආලයක් සරල
දුන්හිඳම පරදවයි සැලෙන විට නුඹ වරල
නුඹට හරි යන්නේ නම් කොට කොන්ඩේ දිග අඟල

දෙපා හරි පියකරුයි දුටුවාම හිත පිරේ
හිතෙන් විඳ සොඳුරු බව මේසේ පවසමි තොසේ
අර බලන් කඩ පිලේ අරුම මොසම් ඇතේ
එන්න අරගෙන දෙන්න තවරන්න නිය දිගේ

හුරු කම

මනමාළ සඳවතිය 

සැඟවුනේ කොහිද නුඹ

ඉඟි බිඟි පපා පෙර

මැව්ව සියොලඟ සිහින මතකද ?

හද මා පාළුවෙන් 

මිරිකුනා භීතියෙන්

නැති නිසා දකින්නට

පෙර පරිදී ආදරෙන්

දහස් ගව් දුර මැන, 

දුකින් පෙලෙනා හදත් අරගෙන

එනු කෙලෙස කිව මැන

බෝ දුරයි නුඹ, ලඟට පෙනුනට

දුර අහස් ගැබ ගැන,

නුබේ ඔය හුරු කම 

පොළවේ මේ වසමින

සිටින මට නෑ, හිතට බිය දෙන

කළුවළා

අර බලන් කළුවළා ඇදී එන අපූරුව
එකිනෙකා සමගියෙන් එකට එයි යුහුසුළුව
අකුණු බාධා කරත් අතර මඟ අපමනව
සැලෙන්නේ උන් නොවෙයි හඬා වැටුනත් සුළුව

සැඩ සුළං අපමනයි උන්ට බාධා ගොඩයි
එක්වන්න මුමුණන්න අපට මෙන් ඉඩ නොමැයි
හිරුද වෛයිරයෙන් පෙලෙයි, එහෙත් මුන් බිය නොවෙයි
දහවලද එකමුතුව විටින් විට පෙල ගැසෙයි

යනෙන මඟ අතර තුර සතුටු කඳුලෙන් තෙමයි
විටක මහ හඬ දිදී දුක තුනී කර හඬයි
කළුවළා කළු නිසා සියළු සතුනද බියයි
එනමුදුත්.. තැලෙන මුන්, හිතින් හරි අසරණයි