පෙම් දළු

සොදුරු සවසක ඉවුරු අසබඩ - සිනා සයුරක නැළවීලා
උන්නූ නුඹ දැක මහද මොහොතක් - ගැසෙන රිද්මය වැඩි කලා
නුහුරු නුපුරුදු වුවත් නුඹ මට - හද කොනක ඉඟියක් වෙලා
බලා උන්නේ මටම නොදැනිම - රෝස උයනක තනි වෙලා

නුඹේ  දෙනුවන් නුඹට රහසින් - කියූ කවිපද වැටහිලා
සැදෑ අඳුරත් සමඟ මගේ හිත - හෙමි හෙමින් දුරකට වෙලා
පෑයු දවසක ගසන හෙණ වැනී - අතීතය සිහිපත් වෙලා
කපා දැමුවෙමි සිඟිති පෙම් දළු - හිතට තරවටු කරවලා

රැකියාව

නිදිවරමි ... දිවි ගෙවමි ... මැදියම්ව ගෙදර එමි
වැඩ කරමි ... පව් ගෙවමි ... ජීවිතය මම නොදමි
කන්තොරු ... මඩ ගොහොරු ... මංමුලා මම ම වීමී
මඟහැරුනු ... පැය අහුරු ... දෙස බලා පසුතැවෙමි

නැත නිමක් ... වැඩ රැසක් ... එයම වෙයි රැකියාව
නැති උනොත් ... වැඩ කිසිත් ... කොහිද වෙයි රැකියාව
කල යුතුයි ... වඩ පලත් ... කරන විට රැකියාව
එකක් නොව ... හිතට ගනු ... තව බොහොයි, රැකියාව

කුජ හත :P

... මම ...
සොයා නුඹේ රුව වෙහෙසවයි නෙත
හීනකයවත් නැහැනේ සඳවත
වසා දැමුවත් මම ම හදවත
කඩපියව් දොරගුලු, කියයි සිත

... සිත ....
ගැන්නොත් පැය ගණන් හරියට දහස පනී
කිවොත් මාස ගණනින් දොලසකුත් වැනී
ගත්තොත් විදපු දහදුක මැණුමට නොදනී
ඇරියොත් ටිකක් එලියට පිං, නුඹම දනී

... මම ...
ගයනා ගීය එක දිගටම මගේම හද
අහලා මටම දුක හිතෙනවා, තලනවද
නැතිනම් ටිකක් ලීලය දී බලනවද
අයෙත් වරක් මූ දීගෙක පැටලේයිද

... සිතට ....
ගිය පාරත් උඹ හින්දයි, දුක් වින්දේ
නුඹ කුජ හතෙයි, හදහන් බලහන් බැද්දේ
කලිසන් ඇදන් නාඩං නැටුවට සද්දේ
ජීවත් වෙන්නේ බොරු විගඩම් ගොඩ මැද්දේ

රට නැඟුම ...

පිච්ච මල් නෑ සුදින්, නෙළුම් මල් නෑ බැතින්
පිලිගන්න බෑ සිතට, වැටහෙන්නෙ නෑ
අඳුරු කූඩාරමයි, එහි බරට මල් කිරෙයි
උන්ගෙ කුස පුරවන්න නැතිව උට බෑ

ගෙදර අටපට්ටමයි, එකක් නොව පහක්මැයි
යකඩ දී සෑදෙවේ, උණ ඕනේ නෑ
මලකඩයි සව් කොලයි සොදලා ගත යුතුයි
හෙට හවස ඇලවුමට සව් කොලත් නෑ

පොය වීකෙන්ඩ් ගිහින්  නිවඩුත් නැති හැඩයි
අපිට මුන් කෙලවන්නේ, ඡන්දේ දෙන් නෑ
හදවතින් පින් කරයි වැඩ මෙමට එපමණයි
පන්සලක් දැකගන්න වෙලාවක් නෑ

රටේ තත්වය මෙයයි, මාත් මින් එකෙක් වෙයි
පොඩි කාලේ බට කූඩූ අද උන්ට නෑ
දානයත් කඩෙන් දෙයි පින මුදල සේ සිතයි
රට නැඟුම හදවතෙයි පිට එන්නේ නෑ .....

රණවරා ..

රණවරා නුඹ හිනහුනා නොව යටි සිතින් සරදම් කරා
පල දරා නැති උනත් හිත් අග ආදරය සක්මන් කරා
සුවඳ මල් නැති මගේ ලෝකයේ ආදරෙන් හදවත වරා
මම හිඳිමි පෙර සේම හැම දින ගල් පිලිම මැද අවි දරා

හීන බොහොමයි ජිවිතේ නැත මා පැතූ ලෙස ඉටුවෙලා
නුඹ තරම් වත් මට පිනක් නැත සීත සුළගට සෙලවිලා
ගලින් නිමවූ මගේ කය තුල මෙලෙක් හදවත උණු වෙලා
බලා සිටියේ පෙම් කෙලින රඟ දුකක් නැත සතුටයි ගලා

දැල්වෙද්දී ...

මල් මී වනය මැද මොහොතක දැල්වෙද්දී
වනපෙත සුළඟ මා හදවත තෙරපෙද්දී
නුඹ ලඟ සිහින මොකටද මේ ලෙස වෙද්දී
සුරඟන ළඳුන් වැනුවයි අත ඇළවෙද්දී

තයිලම සෙමින් පාවෙයි මා ලං වෙද්දී
අර සුරඟනන් ලාවට ගී මුමූණද්දී
මී පැණි ගුලිය දිව කට තොල ලෙවකද්දී
මා ගිය දුකට නුඹ නාඩන් මගේ සුද්දී ....

මම කොතැන ... ?

මම කොතැන නුඹ කොතැන මනු සතුන් මැද
සුර හීන මල් මාල පෙම් වදන් සොඳ
හිත වටා  දා යදම් තද වෙන්න බැඳ
මට කියපි මවන්නට නෙක නැවුම් නඳ

නෑ සිතක් බිඳුනු පෙම සසල කර හිත
ගත උනත් බෝ කලක් පෙම් සුවඳ ඇත
සිනහුනත් හැමවිටම හඩනවා හද
අද උදෙත් හීනයක් කඳුළු මොකටද

සැනසුමක් හොයනවා විටින් විට හද
රාගයෙන් පෙලෙනවා නොමසුරුව කය
නවතින්න නාවතැන් එමට මගතොට
සිත බියෙන් පෙලෙනවා වින්ද දුක දැක

සිතැඟිලි පලයන් වලට

ලොබකම් මොටද නුඹගේ ගැස්සෙන ලැමට
සුරුවම් නගයි හිත ඇතුලින් දකින විට
නෙක නෙක වරිග උලලා මුව අග යසට
කොට කලිසමකි නැත අඟලක්, පෙනුනේ මට

දුටුවා, නොදුටුවා, ලෙස, හිටපන් හොදට
ඔවදන් දෙන්නේ මාගේ සිතැඟිලි, මහට
හතලිස් පහකි, ඒ උන්දැත් බලන විට
මල සමයන්, සිතැඟිලි පලයන් වලට

symptoms ...

පැය හයට එක් වරක් ...
දිනයකට තුන් වරක් ...
ගෙන බෙහෙත් මාසයක් ...
තවම නැතුවා, හිතට සුවයක් ...

නොයෙක් symptoms ඇතී
හොයා ගන්නත් නැතී
නෙක වෙදුන් ලොව වෙතී
සුවක් නැහැ මට නිතී

හැම හවස බාගයක්
ඉරිදාට පාටියක්
නැහැ ලොවට පාළුවක්
කිමද මට නැහැ ලොවක් ......

සේපාලිකා මල

ඔහු සිතට....

අර පෙන සුදූ පාට මල නුඹට පෙනෙනවද
පෙති වැටුන රැලී ගැසුනු බව සිතට දැනෙනවද
සඳ එළිය පීනමින්  පිපූනු බව හැඟෙනවද
දැන් අතරමන්ව පෙති, ලමින් මල මියෙනවද

සිත සොබා ගති ඇතත් සඳුට පෙම් බැඳි මලට
සුවඳ නොම වැටහෙන්නේ දුරින් ඉන්නා සඳට
ලමින් හති එක සිතින් කලත් පෙම් රෑ කලට
නුඹේ ලොව අවසන්ය හිරු පැමුනු විට පෙරට

මල ඔහුට.....

කොහිද සඳු , කුමට හිරු මට කොහිද බඹර මදු
රෑ කලට පාලුවට හිටිය එක මගෙම සඳු
මා මලයි නුඹ සිතයි විය එකම ලෙයින් බඳු
යුවතියයි දුර සඳයි සලයි අප ප්‍රේම කඳු

.......... මීට පුරුෂ සේපාලිකා මල :D .......

_ _ කුරුළු කූඩුව

තුනී මුදු තටු අතර - පොල් ගසක ගුලක, යට
වසනු මට හැකි වුවද - බැහැ එහෙම  මගේ පෙමට
තජ් මහල් තනන්නට -  කිරිගරුඬ නැත මෙමට
යන්තමින් වඩු වැඩෙන් - තනමි ගේ පෙම් රසට

පරඩැල්ව ගිය තණින් - තනමි කැටයම් දමා
සියුම් සුදු පුළුන් ගෙන - යහන් ගැබ තනමි මා
රෑ කණා මැදිරි ගෙන - අලවමින් හැඩ දමා
එලිය කර-වමිය රැය - නුඹේ සිනහ දකිනු මා

පැට්වුන්ට කුටි දෙකයි - නුඹ සමග වාසයයි
පැලුනු පා රිදුම්දෙන - බවද මට අමතකයි
දොර දිගට පහලටයි - සොර සතුරු බිය නසයි
නුඹව කැන්දන් එන්න - දැන් හොදම කාලයයි

සුන්දරයි ලාලිතයි - පියාපත් සුකුමලයි
මගේ මනමාලි වී - පිටුපසින් ඈ හිඳියි
අර පෙනෙන ගහ නුඹේයි - මගේ රජ දහන වේයි
පැවසුවත් මා තුටුන් -  කොහිද මා නිවස වෙයි

බියකරුයි හද තවයි - කෝ කොහිද ඈ අසයි
ඇස් අගින් ගලා ගිය - කඳුළු බිඳු හද තෙමයි
ඈත තිරිසන් සතයි - අත මගේ කූඩුවයි
කෙලෙස මා ඉවසම්ද - බිඳුනු පෙම් ලොකයයි

පෙණ කැටි විසුරයි පෙම් මනසේ ..

සුසුමන් සැලෙනා හඩ නෑසේ
කුමන මලද නුඹ කිව රහසේ
උඩවැඩියා නැත නුඹ රුව සේ
වටහා ගන්නට බෑ සිත් සේ

අරලියා පිපුනත් පිනි වැස්සේ
නැහැ ඔය පිං බර නුඹ සමසේ
නෙළුම් මලක් වනු බැහැ කිසිසේ
මා සිඹ ඇත නෙළුමන් දහසේ

සියුමැලි පෙති ලා රතු පැහැසේ
මදහස නගනා විට කව සේ
නැහැ හද ඉවසුම් රළ පෙල සේ
පෙණ කැටි විසුරයි පෙම් මනසේ

නසති වේදනා වෝ

අහස් කුස පීරනා අඳුරු වැහි වලා වෝ
හෙමි හෙමින් සීරුවට සඳවතිය හැඩෙව්වෝ
ඇය සෙමින් තරු වලට කීව  වේදනා වෝ
වැහි වලා පුපුරමින් අසා තරු කතා වෝ

කළුවරයි දුටුව විට, දුරට කලු වලා වෝ
නැහැ පෙනුනෙ සියුමැලිය හදට වේදනාවෝ
වැටෙන විට කඳුළු බිඳු මිහි කතට, ලතාවෝ
පවසමිය සීරුවෙන් අහස වුනූ කතා වෝ

මද පවන නුහුසුලන හදවතින් හමා වෝ
ගිණි අකුණු තව පෙලයි අසරනව වලාවෝ
ලොවම නෙක දුක් කඳුලු රෑ පුරා ගලා වෝ
හිරු කුමරු වැඩම කර නසති වේදනා වෝ

පැතුම් ...

ගෙන නෙක පැතුම් කලවම් කර පදමකට
හැඩ වැඩ දමා රස ඩිංගක් ඉසින් වට
බල බල පදම රස කදිමට සුවඳකට
දෑසුත් රිදෙනවා දැන්නම් ඩිංගකට

කිම බොල දෙයියනේ මෙලසින් වෙන්නෙ නැතී
මා සිතු පැතුම් කවදත් ඉටු වෙන්නෙ නැතී
මා කල පව කිමද, මට වැටහෙන්නෙ නැතී
මැව් මා පැතුම් කිම අද ඉටු වෙන්නෙ නැතී


-----------------------------------------


නෙක නෙක පැතුම් ගෙන මැව්වත් බොලාලා
අත් පය බැදන් ගෙයි පුටුවට රිංගාලා
මට අත් දෙකයි තොපි මැව්වට හය දාලා
මගේ වැඩ කරන්නේ උඹලද පිං දීලා

මවපං සිහින ලොව දිනුමට එය මඟවී
කරපන් එයට මඟ පාදන ලෙස වැඩ වී
එවන් සතුන් හට මනුලොව දෙයි සැලවී
මගේ දොරත් හැර ඇත පුත වැඩු මැනවී

ළදැරියක් නුඹ ...

තනා වැලි මාළිගා ...
ගසා යන තුරු බලන් ඉන්නා
ළදැරියක් නුඹ ,
මහද වෙරළ නිතර සරනා


විටක මහ රැළි, විසුනු කරනා
විටක නුඹ විත් දෙපළු කරනා
කෙලෙස වූවත් මහද තිබෙනා
වැලි කෙළිනු ඉන් සතුට ලැබෙනා


වැලි පොලවේ ඇඳි කුරුටු මැකෙනා
සේම කාලය අරුම පුදූමා
දැරිවියත් නැහැ නිතර දකිනා
වෙනත් වෙරළක පවුරු බඳිනා ?

නුඹට රහසින

කලත් නුඹ හා කතා සතොසින
සිතෙන් දුර යෙමි නුඹට රහසින
සිතක් වේ නම් නුඹෙත් මෙලෙසින
කරන් ඉඟි බිඟි ලොවට රහසින

සැම උදෑසන දෙතොල සිපගෙන
දායාබර ලෙස සිනා පාමින
කරපු දඟ කම් සිතේ මවමින
උනිමි අද මං නුඹ මවාගෙන

නැහැ ලොවක් හෙට නුඹත් සමගින
කීවේ මට සිත තොල හපාගෙන
දකිනු රිසියෙන් මංගලම් මන
ම සිත වැසුවා ගෝනි පළුවෙන

සංකල්පනා

සංකල්පනා මන බන්දනා
හිත ඉන්දලා සුර සැප දෙනා
අප අන්දනා පෙම් කල්පනා
නෙක නෙක ලෙසින් සිත සනසනා

ලොව මල් මිටක් හද කළබනා
පර මල් පවා දැන් සුව දෙනා
අර සුර ළදුන් මට අත වනා
ඇසි පිය අගින් මට හිනහුනා

නෙක කල්පනා ලොව සනසනා
තව එක් අයෙක් ඉන් රැවටෙනා
කර කල්පනා හිත යොදවනා
හෙට ලොව දිනනූ නුඹ පා සිනා

හිරුට ...

නුඹ නැති කල රෑ ලොව පුන් සඳත් නැත
සඳු කිරණේ රඟ පිටුපස නුඹත් ඇත
ගිනි ගත් හද තුල, පෙම් ගී ලොවක් ඇත
නැති නම් නුඹ මේ ලෝකෙට හෙටක් නැත

දුටු විට මුහුණුවර පෙනුනේ නෑ සවිය
මා බාලේ ඇගයෙව්වේ සඳ එළිය
අද මා උගත්තේ නුඹගෙන් මේ කවිය
මතු පිට ඔපෙන් කිසිවෙකු මනිනට බැරිය

නටන විගඩම්

නීල වරලස, කොහිද සඳවත
දිගට සුන්දර ලෙසට පැද්දුන
කුමට කියහන් ඇහි පියලි විද
නටන විගඩම් තදට ඇදගෙන

සිහින් ඇස් අග යන්තමින් ඇඳ
පිරුනූ සිනහව මහද බන්දන
තවම මතකයි ලමැද පොත් ටික
සුදු ගවුම හැද ගිය අපූරුව ....

වැටෙන තරුව නුඹ

මා සිත අද්දර
ලාවට කැරකුන
සුවඳ මලකි නුඹ
පෙති ගිලිහී ගිය

රළ පෙල සමගින
සුරතල් වෙන සද
රුවට දිලෙන නුඹ
බැස යන හිරු මෙන

තරු කැට වියකුන
සඳ නැති අහසක
වැටෙන තරුව නුඹ
සිතට සතුට දෙන

හදවත ඇත කොටා බර

සනසා මා
නුඹ පෙරදා තුරුලේ හිඳ....
මැව්වා සිහින,
පොදි බැඳගෙන අපි නිතර......
වටකර සයුරු
හිමි ගෙන ගිය යට දවස ...
මතකයි තවම
හදවත ඇත කොටා බර ......

දුම් බරිත මද සුලඟ

දුම් බරිත මද සුලඟ
පරදාවී මද සිසිල

ගනු කෙලෙස හුස්ම පොද
දුහුවිලිය සැම තැනම


කරකැවෙන මීටරය
සුදු ඉරෙන් පනින කල


නැගෙන්න හෙණ හඬ වැනිය
රිය සකෙන් නැඟෙන හඬ

කෙලස ජීවත් වෙම්ද
ගොඩ නැගිලි සැමතනම

හෙට නොවෙද පුන් පොහොය
බජව් හඬ හම තැනම

වෙහෙස දැනෙනු නැත

වන මැද රතුවට
හිත හංගාගෙන...
නුඹ ගයනා ගී අසන්න
මා පිං කර නැත...

වට කුරු මල් දෙවට දිගේ
පෙම් තාවුළු මැද,
නුඹ සැංගවී ඇත

රං පත් යුග හංගාගෙන
වැදී පාළු වූ ගෙපලක
ලොවෙන් වහන් වී තනිවම
නුඹ සැංගවී ඇත

දහඩිය බිඳු මඩ පාටින්
මා ගත නිතිනෙන් ගලමින්
තවමත් මා වල් මත් වී
නුඹ්ව සොයනු ඇත,
වෙහෙස දැනෙනු නැත.....

අරුමෙකි ලොව මදහස නැගුවා :)

තත්-පර-යක් සිත අතින් වසා ගෙන
නුඹ ගැන පෙම් මල් සිත සඟවාගෙන
නුඹ යන විට මා ඇස කළබාගෙන
මතකයි පෙම් ගංඟා මැව්වා

පසු දිනයක මා නුඹ අත අරගෙන
දුහුවිලි ගංඟා පසු කරවාගෙන
සිහින පොදී බැඳන් සොදුරු ආනාගත
පැතුමන් පැතුවා සිත ඇතුවා

පෙමින් ගුලී කරන් පුතු අත අරගෙන
තව දරුවෙකු නුඹ කුසෙහි දරාගෙන
සුව සැමි සමගින් කදැළි තනාගෙන
අරුමෙකි ලොව මදහස නැගුවා :)

අලුත් පාසැල් වරම දැන් නැතී

උනා දහඩිය පෙඟුණූ කඩමළු
වසා කඳුලක් ඇස් පියන් සතූ
මවා කෙත් වතූ වැව් අමුණු යුරූ
ගසා ගෙන කළු ගලක හිස බරූ

කෙසේ පවසම් බලා සිටි යුරූ
ගෙනත් අස්වනු බැදන් කඳ මළු
කිරිත් උතූරා වැඳ සිතින් බුදූ
ගෙනත් දෙන්නට පොතක් මා දරූ

හමා ආ මහ සුලන් දන්නැතී
මගේ දරුවනුත්, පොතට ලොබ ඇතී
අලුත් පාසැල් වරම දැන් නැතී
ණය වලින් බර වෙලා දැන් අපි

ආදරයෙන් මුසපත් වී

ආදරයෙන් මුසපත් වී
මයේ ලොකෙම දෙවනත් වී
සිහින වලින් වල් මත් වී
බලා හිදින මා

රන් සෙසත් අරගත් දෙන්
මල් පාවඩ ගෙන එත් දෙන්
මලින් මලට යෙන - බඹර කුමරු මෙන්
මේ ලොව මා පිලිගත් දෙන්

ආදරයෙන් මුසපත් වී
මයේ ලොකෙම දෙවනත් වී
තුරුණු සිහින පොදී, මා සිත බැදගෙන
මා සිහිනෙන් ඔහේ ඉත් දෙන්

නුඹ වීය පාවෙන රේණු ලමිස්සී

සුළං කපොල්ලක අග මා ඉද්දී
නුඹ වීය පාවෙන රේණු ලමිස්සී
පාවී ආ නුඹ මා හද රැස් දී
මතකයි සුවඳක් හැමුවා යත් දී

මදහස පෑ නුඹ සිහින් මුවැත්තී
සෙනෙහස උරුමයි සිතුවා සිත් දී
බලනා කළ මම දැහැන මෑත් වී
නුඹ මට තරුවකී පොලවේ ඉද්දී

සුළං කපොල්ලෙන් මා ද ඉවත් වී
සුසූම් පොදක් ගෙන බර වී ඉද්දී
පා වී ආවේ සමනළ රෑස් දී
නැවතත් මා සිත දැහැනක පැටලී

ආලය සෙමින් කොදු ඇට පෙල කිති කවන

නැග එන සුලන් රොද සිමිහිට ගත තවන
දා බිදු එකින් එක පවනට මුසු කෙරෙන
මා හට උරුම බව පසකව හද නගින
ආලය සෙමින් කොදු ඇට පෙල කිති කවන

බල මහ පොලව සුරතල් කර නංවාපු
මහ ගස් තේජසින් වැජබී රන්දාපු
සිසිලස සමග කඳු හෙල් මන බන්දාපු
නැත අද අගය මනු සතුනට අං ආපු

අද නෑ වන පෙතක, අගයක් අප සිතට
නැහැ අදහසක්, දිය ගඟුලක කිමිදෙන්ට
සිත ඇති සතුට මිල මුදලින් වැජබෙන්ට
හැර යනදාට වස්තුව ඇරගෙන යන්ට

තනුව වනු මගේ ප්‍රියාවිය මන

දැණුනූ ගින්දර කඳුළු රදවන
හදක රාවය තෙලි තුඩට ගෙන
මවන අරුමය මටම නොතෙරෙන
ලඟට ඇවිදින් කියා දෙනු මැන

විටක බබලයි ඇස් තුටින් පින
කඳුළු පුරවයි නුඹව සිහි වෙන
පද ගලා යයි තාල බිඳි මින
තනුව වනු මගේ ප්‍රියාවිය මන

ලා රොස තොල් පෙත්ත

රණ මියුරූ රණ හංස පරදාවී, නුඹ
වන වැදුනු මන පුෂ්ප මැලවේවී දැක
ඇස ගැටුනු තත්පරය හද ගැහුනූ රඟ
වැටහෙවී යම් දිනක කන තැබූ විට

ලා රොස තොල් පෙත්ත හා නයන යුග
කෙලි ලොල්ව පොපියද්දී හිත බැදෙන පෙම
මම කෙලස පවසම්ද කියනු මට සඳ
බලා තෙරුම් ගන්න මගේ දෑස නුඹ .....